Միևնույն արյան ծնողներից ծնված երեխաների մուտացիան՝ էվոլյուցիայի բանալի

Հոդվածում դիտարկվում է արյունակցական խաչասերման հարցը, որը ավանդաբար ընկալվում է որպես տեսակի դեգեներացիայից «պաշտպանության» կենսաբանական մեխանիզմ։ Հեղինակն առաջարկում է հրաժարվել բարոյախոսական գնահատականներից և խնդրին նայել համակարգային մոտեցման տեսանկյունից։ Ինբրիդինգի համար «պատժի» հայեցակարգի փոխարեն առաջարկվում է մուտացիաները դիտարկել որպես կենսաբանական համակարգը այլընտրանքային ռեժիմի անցկացնելու մեխանիզմ։ Այս մեկնաբանությամբ՝ մերձավոր ազգականներից ծնված սերնդի գենետիկական փոփոխությունները դիտվում են ոչ թե որպես թերություն, այլ որպես բնության փորձ՝ գտնելու նոր էվոլյուցիոն ձևեր։ Հոդվածը կոչ է անում վերլուծել հայտնի փաստերը առանց կանխակալության՝ վերաիմաստավորելով մուտացիաների դերը տեսակների հարմարվողականության և զարգացման գործընթացում, որտեղ ինբրիդինգը կարող է ծառայել որպես գործիք՝ փոփոխվող միջավայրում նոր գենետիկական համադրություններ որոնելու համար։